Hotel Autisti

Eenmaal in Pistoia aangekomen heb ik het goedkoopste hotel genomen. Er is hier geen jeugdherberg en geen camping. Dan maar naar Albergo Autisti. Wat 'auto' betekend en geen 'autist'. Op het eerste gezicht lijken de automobilisten in Italie aardig autistisch in hun autorijden op te gaan, maar opvallend genoeg hebben ze tot nu toe altijd oog gehad voor, een soms zwabberende, fietser. Laten we het maar op houden dat men hier van sportief en uitdagend rijden houdt.
'Albergo Autisti' is niet je dat. Oud rumoerig en vreselijk vies. De penetrante (lijf?)geur van de eigenaresse, die al aardig op leeftijd is, zweemt door alle gangen van alle verdiepingen. Ik haal maar eens diep adem als ik binnen kom, hou mijn adem in en adem weer opnieuw als ik op mijn kamer ben (op de 2e).
Liever dan mij met de fiets in het geraas en gedreun van Florence te storten heb ik de trein genomen. De fiets veilig aan de deur van het failiete 'restaurant Autisti' geketend.
s'Ochtends vroeg voor de ochtendspits de grote stad Florence in. Lekker rustig door de straatjes lopend waar de toeristenkramen aan het opstarten zijn.
In de overdekte markt een ontbijt gehaald (daar doet men niet aan in Autisti)en op zoek naar de highlights. Dat blijkt het museum 'Ufizzi' te zijn. Opgewekt sluit ik mij aan in de rij. 2,5 uur later ben ik in bezit van een kaartje, heb ik lekker staan kletsen met nderen wachtenden en kan ik de Botticellis e.a. gaan bewonderen. Binnen is het lekker druk. Wat je zegt een toeristische trekpleister. De audioguide leidt mij in een razend tempo langs alle meesterwerken en vanuit mijn ooghoeken zie ik zelfs nog ergens een van Ruysdaal hangen.
Om een dergelijke overdaad in een dergelijk tempo te kunnen waarderen mis ik toch enigzins de kennis. Ik zie wel dat er een knap stukje werk geleverd is met de geboorte van Venus van Botticelli, maar even goed kan ik vol bewonderening kijken naar een werkje vn een van de vele straat schilders. Het mooiste vond ik van Piero della Francesca, 'Battista Sforza en haar man Federigo da Montefeltro, Duke of Urbino'. Volledig en profiel en bijna uitdrukkingsloos. Een overdaad aan eenvoud in het verlichtingsgeweld (wat zijn eigen charme heeft)
Na anderhalf uur sta ik weer buiten. Daar is de kermis goed losgebarsten. Mensenmassa's persen zich door de straatjes en steegjes. Vloeien uit over de pleinen en dikken weer in bij de volgende flessenhals. Men fotografeerd of het een lieve lust is. De vrije ruimte op straat wordt benut door illigale verkopers die een spel spelen met de politie die continue rondrijdt. In 1 seconde hebben ze hun boeltje gepakt en in 2 seconden staan hun prullen weer smaakvol op straat. En wat verkopen ze? Postertjes, sjaaltjes, tassen, beesten van papier.
Na nog een blik geworpen te hebben op de Ponte Vecchio en het interieur van de Dom heb ik de trein weer teruggepakt. De dm is aan de buitenkant overweldigend, maar valt binnen een beetje tegen. Een beetje kaal, op de schildering in de koepel zelf na. Een vriendinnenstel uit New Castle drukt mij op het hart toch vooral de Chathedraal van Dherm te bezoek (in de buurt van NewCastle) die schijnt zeer mooi te zijn met gebrandscilderde ramen etc.
Nu is het weer tijd voor het avondeten dat hier zoals gebruikelijk om 8 uur begint. 'Pasta', om morgen weer fris over de heuvels te kunnen komen.
Nog een dag of 7 en dan zal ik Rome bereikt hebben. Nu het einde in zicht is, moet dat einde ook maar snel komen. Maar niet na eerst naar de geboorteplaats van Leonardo te zijn geweest.