Het schuurt

Het schuurt. Het prikt, het jeukt en het kraakt. Nee, het is niet het bed, of de de beestjes in het bed van Huize Tumiati en Perugia. Het is mijn eigen lijf dat protesteert nadat ik weer op de fiets geklauterd ben. Na een maand stil zitten is het fietsen weer even wennen.
31 Oktober heb ik de trein gepakt naar Genua. Een mooie oude havenstad aan de kust van de middelandse zee. De volgende dag al, na een overnachting in de jeugdherberg, ben ik op weg gegaan richting Frankrijk. Het was die dag allerheilligen en op de via Aurelia was weinigrker. Op grote groep wielrenners na dan. Het was een genot om over goed asfalt op een vriendelijk glooiende weg langs de middellandse zee te fietsen. Bergen, cactussen, palmbomen en oleanders aan mijn rechterhand. Strand een het azuur van de zee aan mijn linkerhand.
Finale Ligure was die dag mijn doel. Helaas bleek de jeugdherberg daar gesloten. Geen paniek gewoon een stukje verder naar Pietraligure, waar mijn zus mij een goed hotel geadviseerd had. Hotel Minerva. Helaas, ook in Pietraligure was alles gesloten. Na 80 km was ik toch echt wel toe aan een douche. Bovendien werd het later en kouder. Nadat ik na een paar uur tot de conclusie kwam dat er echt niets te vinden was ben ik uiteindelijk maar met de trein terug gegaan naar Genua. Het alternatief was slapen op het strand of ht station, en die leeftijd heb ik gehad. In Genua was gelukkig nog een bed vrij in de Jeugdherberg. Op allerheiligen blijkt in Italie alles dicht te zijn en bovendien is het seizoen voorbij. Dus ook mijn vrijblijvend rondfietsen en wel zien hoever ik die dag kom.
Niet gemotiveerd om de zelfde weg nog eens te fietsen heb ik de volgende dag de trein tot vlak bij de grens genomen.
Op de fiets verder via Monaco naar Nice waar ik een bed in de jeugdherberg gereserveerd had. Sinds ik hier voor de laatste keer was (op vakantie met mijn ouders)lijkt er niet zo heel veel verandert. Zee, terassen, palmen, lekker weer en een boulevard. In Monaco heb ik even het casino bewondert. Op de gereserveerde parkeerplaatsen stonden de obsceen dure autos van de rijken geparkeerd. In de fontein waren de twee eenden enigzins misplaatst in die wereld van glamour en schitter. Ik heb nog even met de gedachte gespeeld 50 euro te vergokken, maar ik betwijfel of een bezwete noorderling net zo makkelijk geaccepteert zou worden aan de tafels als de eenden in de fontein. Daarnaast ben ik er te zuinig voor. Dan maar liever verder doorfietsen. Wie doet me wat.
Ik zit nu in Nice een beetje bij te komen. In het park een boekje lezen, wat langs de boulevard wandelen, op het strand zitten en mijn reis verder te plannen. Ik voel nog steeds naweeen van de klap van die eerste dag waar ik uiteindelijk 97 km heb gefietst. Fietsen tot Plum zit er niet in. Het weer in dat deel van Frankrijk is slechter dan hier en het is een hele klus een goede overnachting te vinden. Ik ben van plan om in een paar etappes tot Marseille te fietsen en daar de trein te nemen. De 14e of de 15e wil ik in Bergerac aan komen zodat ik de volgende dag het laatste stukje naar Plum kan fietsen.