Maastricht

Vanochtend vroeg uit mijn hotel Autisti vertrokken. In een klap door naar Sienna, nadat ik op het middaguur al op de oorspronkelijke plaats van mijn bestemming was. Morgenochtend drink ik wel een kop koffie op het centrale plein en dan heb ik wel weer genoeg van deze stad gezien. Na een aantal van deze Italiaanse steden gezien te hebben, lijken ze inmiddels allemaal op Maastricht.
Het klimmen en dalen deden mij een beetje denken aan het Oostkanton in Belgie. Korte, felle klimmetjes en afdalingen. Eindelijk kon ik ook eens zo'n zoevende afdaling maken waarover de auteur van mijn gids het vaak heeft. Prachtig glad asfalt, ruime bochten en lekker lang naar beneden.
maar het klimmen valt mij zwaar. Ik moet goed eten anders val ik subiet stil. Voor de grap probeer ik weleens zo'n wielrenner bij te benen die mij hier in het weekend bij bosjes passeren. Dat breekt mij na drie trappen al op.
Overigens zien de wielrenners er hier zonder uitzondering zeer gesoigneerd uit. In hagelwitte, of juist kakelbonte kostums zitten ze op hun gelikte fietsjes. Geen moertje dat niet blinkt, geen spaak die niet op de juiste spanning is. De benen geschoren en geolied, niet dat het wat uitmaakt maar het ziet er zo fantastisch uit. Met speelse tikjes en trapjes laten ze mij hun bolle kuiten zien. En weg zijn ze weer. Waarschijnlijk op weg naar het stadsplein waar ze hun vrienden zullen treffen. Wat zullen ze een plezier hebben als ze elkaar sterke verhalen vertellen over die bultrug die ze achter hun spiegelende brillenglazen uit hun ooghoeken door de Toscaanse heuvels zagen zwoegen. 'Was dat een fietser, een cyclisti?' zullen ze elkaar vragen. 'Nee, want een fietser heeft geschoren kuiten en een leukgekleurd fietsje'. Wat die zwarte ruiter dan wel was zullen ze wel niet uitkomen. Als ik dan drie uur later moe en bezweet op dat zelfde plein aan kom, hebben de heren inmiddels verkleed. Klaar voor het aperetief, kijken ze mij niet begrijpend aan. Ik ga op zoek naar een redelijk adres waar ik mijn Hollandse lijf kan laten rusten. De heren cyclisti zitten dan al aan hun vrolijke drankjes. Chianti, Lambrusco, Sambuca of hoe dat spul ook allemaal mag heten.
Het oet mooi zijn om een wielrenner in Toscane te zijn. Lekker in de zon de heuveltjes op en af koersen. In het voorjaar eventjes de Ronde van Vlaanderen winnen en snel weer terug naar de zonovergoten heuvels om elkaar de geschorenkuiten te showen.

Morgen verder de heuvels in. Lekker in zijn 1 of 2 bergop. Rustig aan. al ik mijn spieren voel kraken doe ik iets niet goed. Dan moet ik of terugschakelen, rusten, eten, of drinken.