Interisti

Nu maar eens met de trein gegaan. In een ruimtje van 3 bij 3 kon ik mijn fiets kwijt en ikzelf gewoon in de coupe. Van Rome naar Perugia. Een uur of drie treinen.
In Rome de toerist uitgehangen. Alles gezien. Tenminste... bijna alles.
In het Ostello de la Gioventu verbleef ik in een 6 persoons slaapzaal. Het verbazingwekkend hoe snel ik en mijn kamergenoten een soort van gemeenschapje vormden.
Carlos is stratenmaker in Spanja (bij Madrid in de buurt) en heeft een jaar vrijgenomen van zijn werk om de wereld rond te reizen. Na een paar lange fietstochten door Europa (o.a. door Nederland, waar hij zeer onder de indruk was van de fietspaden) is hij nu in Bangkok. Met Carlos kon ik smakelijk lachen om de strapatsen van onze andere (jongere) kamergenoten en in Spangenglisch (is gebrekkig engels zoals de ober Mario in de komische hotel serie met John Cleese) te filosoferen over de de rol van de katholieke kerk en geloofszaken.
Marcello uit Sicillie heeft een graad in politieke wetenschappen en zoekt met zijn 23 jaar en hippe hanenkam een geschikt appartement in Rome om die ene wereldbaan te vinden waarbij hij als vertegenwoordiger de wereld rond kan reizen. Druk in de weer met het lokale advertentie krantje leefde hij toch vooral naar de avond toe om met zijn Spaanse vrienden de stad in te trekken.
Eddy is net 19 en net uit Albanie aangekomen. Hij heeft zichzelf Italiaans geleerd via de televisie en is vast van plan acteur te worden. Hiertoe gaat hij in Rome een of andere opleiding volgen. Helaas heeft hij veel hoofdpijn gekregen van het feit dat hij geen werk, geen appartement en geen beurs meer heeft.
Eddy is hartstochtelijk fan van Inter Milan, een Interisti van de Squaddra Nerazzura. Dat andere Milan. Toevallig speelde Inter tegen Roma. Het stadion is vlakbij het Ostello en Eddy had kaartjes geregeld. Helaas voor Eddy bleken de kaartjes voor het vak van de ASRoma Tifossi te zijn. Dit ondanks de verzekering van de verkoper dat het kaartjes voor het vak van de Interisti zou zijn. Dat zou hem de kop kosten, legde hij enigzins bleekjes uit. Juichen voor je ploeg onder de neus van de bruten van Roma is geen goede carriere planning voor iemand die het van zijn 'looks' moet hebben. En iemand met zijn temparement zou zich nooit 90 minuten kunnen beheersen.
Na enig vruchteloos heen en weer gevraag konden we het vak van de Interisti ingeloosd worden.
Volop gezang, gejuich en gejouw richting Roma tifossi en support richting hun ploeg. Bij elk doelpunt werd het vak uitgelatener en de overkant stiller. Ibrahimovic is de grote man bij Inter, maar ik blijf het een ergelijke voetballer vinden die zich weer regelmatig te kort gedaan voelde. Maar eerlijk is eerlijk, hij een is een goede speler, met veel kracht en techniek.
Gelukkig voor mij scoorde Julio Ricardo Cruz ook een keer.
Na afloop mochten we in het vak nog een uurtje afkoelen alvorens het uitgestorven stadion te verlaten. De Roma aanhang zat inmiddels haar verdriet thuis of in het cafe te verbijten.
De volgende dag nog een koffie bij de St. Pieter en op naar Peruggia waar ik de slaapzaal deelde met Andy uit Spanje die na zijn rechtenstudie graag 'boss' wil worden en 2 turkse jongens die natuurkunde en scheepsbouwkunde (in Perugia? Waar geen zee te zien is?)studeren.
Vandaag verhuis ik naar een kamertje wat de helft gekoper is. Klein, en ik moet het delen met een ander, maar voor een maand is dat geen probleem.